Sanatçı Metin Özgör'ün 'Ne Yerde Ne Gökte' adlı çağdaş sanat sergisi, Mardin Artuklu'da kapılarını araladı. Sergi, insan bedenini; aidiyet, göç ve sürekli bir askıda kalma hali gibi derin kavramlarla ele alarak izleyiciyle buluşuyor. 14 Mayıs ile 6 Haziran tarihleri arasında Şar Mahallesi 228. Sokak No:8 adresinde ziyaret edilebilecek bu özel sergi, varoluşun karmaşık dokusuna ışık tutuyor.
BEDENİN SİMÜLTANE İKİLEMİ
Serginin temel felsefesi, bedeni sadece fiziksel bir varlık olarak değil, aynı zamanda kimliğin, toplumsal statünün ve varoluşsal çatışmaların bir taşıyıcısı olarak konumlandırıyor. Özgör'ün "Bir beden, aynı anda ne yere tam olarak basabilir ne de göğe yükselebilir" sözleri, serginin ana temasını özetliyor. Bu 'arada kalma' hali, bir eksiklik olarak değil, varoluşun gerildiği bir eşik olarak yorumlanıyor. Eserlerdeki figürler, yerçekimine direnmek yerine ona teslim olup aynı anda ondan kopuyorlar; ayakların yerden kesilmesi bir hafiflikten ziyade bir kopuşu simgeliyor. Sergi boyunca beden, iki zıt yön arasında bölünmüş ve parçalanmış bir yüzey olarak karşımıza çıkıyor.
GÖÇ VE YERİNDEN EDİLMENİN ONTOLOJİK YANSIMALARI
'Ne Yerde Ne Gökte' sergisi, modern insanın karşı karşıya kaldığı yersiz yurtsuzluk deneyimine de dikkat çekiyor. Göç, sürgün ve yerinden edilme gibi olguların sadece mekânsal değil, ontolojik bir kırılma yarattığı vurgulanıyor. Bu durum, bireyin sadece bulunduğu yere değil, kendi varlığına da yabancılaşmasına yol açıyor. Sergi metninde yer alan bu analizler, izleyiciyi kendi varoluşsal konumunu sorgulamaya davet ediyor.
POLİTİK BASKI VE VAROLUŞSAL GERİLİM
Sergideki 'askıda kalma' hali, aynı zamanda politik bir gönderme de içeriyor. Filistin askısı olarak bilinen işkence yöntemine yapılan referans, bedenin sadece varoluşsal değil, aynı zamanda politik baskılar altında da şekillenen bir alan olduğunu ortaya koyuyor. Bu bağlamda, askıya alınmış beden, dışsal kontrol mekanizmalarının etkisiyle tanımlanan bir konuma dönüşüyor. 'Ne Yerde Ne Gökte', izleyiciyi bir yön seçmeye zorlamak yerine, yönsüzlüğün ve kararsızlığın yarattığı gerilimle yüzleşmeye çağırıyor. Sergi, bedenin ne tamamen bu dünyaya ait olduğunu ne de başka bir yere ulaşabildiğini ifade ederek, sürekli ertelenen bir varoluş hâlini görünür kılmayı amaçlıyor.
