Malazgirt’in Konakkuran (Dignûk) beldesinde 1914 yılında başlayan yaşam öyküsü, Hasenan aşiretinin köklü gelenekleriyle harmanlanan Sofi Süleyman; halk arasında Sıloye Gûle ve Sofiye Qereceyi gibi isimlerle markalaşmış bir figür.
Onun sanatı, sadece bir müzik türü değil, coğrafyanın acısını, sevdasını ve tarihini notalara dökülmemiş bir senfoni gibi işleme sanatı.
Sanatın Cömertliği: Reso ve Şakıro’ya Uzanan İlham
Sofi Süleyman’ı asıl büyük kılan, sahip olduğu eşsiz sesin ötesinde, sanatındaki paylaşımcı ruhu. Dengbejlik ekolünün dev isimleri Şakıro ve Reso’nun ondan el almış olması, onun bu sanat dalındaki "ustalık" makamını tescillemekte.
Onun gırtlağından dökülen Gola Qırde ve Siyabend û Xece gibi eserler, birer epik anlatı niteliğinde. Bunlar, toplumsal hafızanın sözle mühürlenmiş halleri olarak öne çıkıyor. Sofi Süleyman, halkın sevgisini sadece sesiyle değil, toplum içinde sergilediği vakur ve saygın duruşuyla da kazanmış, Malazgirt’in kültürel kimliğine silinmez bir imza attı.
1985 yılında vefat etmiş olsa da, Sofi Süleyman’ın bıraktığı kültürel miras, bugün hâlâ Malazgirt’in tozlu yollarından en modern stüdyolara kadar yankılanmaya devam ediyor. Ailesinin ve torunlarının Konakkuran’daki varlığı, bu büyük sanat çınarının köklerinin hâlâ aynı toprakta taze kaldığının bir simgesi olarak görülüyor.
Sofi Süleyman Öztürk, temsil ettiği değerlerle bir dönemin tanığı ve bir kültürün en saf sesi olarak tarihteki yerini koruyor.
