Prof. Dr. Zakir Avşar, Cumhuriyet Halk Partisi'nin (CHP) 39. Kurultayı'nda oybirliğiyle kabul edilen yeni parti programını köşe yazısında eleştirdi. Avşar, programın demokratikleşme ve şeffaflık söylemleriyle sunulsa da, gerçekte Türkiye'nin devlet yapısını ve milli güvenliğini riske atabilecek kapsamlı bir siyasal proje içerdiğini savundu.
YEREL YÖNETİM ÖNERİLERİ FEDERALİZM RİSKİ TAŞIYOR
Prof. Dr. Avşar, programın temel eksenini oluşturan yerelleşme ve yerinden yönetim yaklaşımının, sıradan bir idari reform değil, Türkiye'nin devlet yapısını kökten değiştirmeyi hedefleyen bir proje niteliğinde olduğunu belirtti. Programın, Avrupa Yerel Yönetimler Özerklik Şartı'nın tüm çekincelerin kaldırılması koşuluyla uygulanmasını resmî hedef olarak ilan ettiğini ifade eden Avşar, Türkiye'nin bu şarta koyduğu çekincelerin teknik olduğu kadar doğrudan toprak bütünlüğü ve milli güvenlik kaygılarına dayandığını vurguladı. Çekincelerin kaldırılmasının fiilî olarak yerel özerklik, uzun vadede ise eylemsel federalizm anlamına geleceğini öne sürdü.
MİLLİ GÜVENLİK MİMARİSİ TEHLİKEDE
Prof. Dr. Avşar, programda savunma, güvenlik ve Türk Silahlı Kuvvetleri'ne ilişkin yaklaşımların da ciddi riskler barındırdığını kaydetti. CHP'nin, kuvvet komutanlıklarının Milli Savunma Bakanlığı ile ilişkisinin kesilerek yeniden Genelkurmay Başkanlığı'na bağlanmasını, sivil-asker ilişkilerinde yapılan reformların geri çevrilmesini ve TSK'nın yapısının yeniden düzenlenmesini savunduğunu belirten Avşar, 15 Temmuz darbe girişimi sonrasında gerçekleştirilen sivilleşme ve demokratikleşme adımlarını geriye çevirecek bu yaklaşımın, askerî bürokrasinin geçmişte olduğu gibi sivil siyasetin üzerinde yeniden vesayet odağı haline gelmesi sonucunu doğuracağını iddia etti.
LAİKLİK VE TOPLUMSAL DEĞERLERDE İDEOLOJİK DAYATMA
Programın ideolojik yönelimi açısından en kritik alanlardan birinin laiklik ve toplumsal değerler bölümü olduğunu belirten Prof. Dr. Avşar, CHP'nin programında laikliğin, din ve inanç özgürlüğünü koruyan demokratik bir ilke olarak değil, devletin toplumsal hayat üzerindeki müdahaleci konumunu yeniden kuracak şekilde yorumlandığını savundu. Eğitim politikalarında dini hassasiyetlerin yok sayılması, imam hatip okullarının hedef alınması ve dinin toplumsal temsil alanının daraltılmasının, özgürlük değil yasakçılık mirasına dönüş anlamını taşıdığını ifade etti. Ayrıca, programın LGBT+ kavramlarını doğrudan politika hedefi olarak içselleştirdiğini, aile kurumunun korunmasına ilişkin hiçbir vurguda bulunmadığını ve bu yaklaşımın aileyi aşındıracağını öne sürdü.
