Bu yıl ülkenin doğusunda karlar pek geç eridi. Yeşili görmek için epey sabretmek, beklemek gerekti. İnsan dediğin de sabırlı olmalı zaten. Dağlar ve ovalar yeniden yeşile kavuşunca çiçekler tomurcuk açtı, her yer mis gibi kokmaya başladı. Hatta hepiniz fark etmişsinizdir, laleler bile çıktı. Bunlar o kadar güzel şeylerdi ki hepimiz hemen fark ettik. Bu günleri iple çektik.
Dün dışarıya bir göz atmak istedim. Mis gibi bir hava vardı; etraf o kadar güzeldi ki gözlerim manzaraya hapsoldu resmen. Bir süre daha etrafı izledim. Kışın o keskin soğuğu tamamen yok olmuştu. Oysa bir ara kış hiç bitmeyecek, sıcak havalara bir daha kavuşamayacağız sanmıştım. Hepimiz öyle sanmıştık.
Sonra biraz daha dikkatli baktım. Geçen hafta büyüyüp ovaya renk katan laleler azalmaya başlamıştı. Ben henüz onları yakından görme fırsatı bile bulamamıştım.Vakit ayırıp göremediğim, o fırsatı kaçırdığım için üzüldüm. Etrafı incelemeye devam ederken uzun süredir güneşin doğuşunu izlemediğim geldi aklıma. Kaç sabahım daha olacak ki? Buna rağmen birkaç sabahı daha kaçırmaya devam edecek gibiyim. Belki gelecek yıl ağaçların tomurcuklarını bile fark etmeyeceğim. Sonra fark etmediğim için üzülecek ama hayatıma devam edeceğim. Hepimiz böyle yapmıyor muyuz zaten?