Kaybetme korkusu olmayan ve çabalarınızı görmezden gelen hiçbir oluşum için gereksiz emek ve zaman harcamayın.Görmezden geldikleri kayıplarını izin verin kaybetsinler…!
Kaybeden değil, kaybedilen olmaya özen gösterin…
İnsan yanlışlarıyla,eksikleriyle var olsada; dönüşü olmayan hatalardan kaçınmalıdır.Aynı zaman da hatalarıyla da yüzleşmeyi bilmeli insan.Bu durum insanı eksiltmez bilakis erdemli kılar..
Hayata dair birçok kayıplarımız olmuştur,maddi ve manevi olarak.Zaman,emek gibi bir sürü kayıplar sıralayabiliriz.
Ancak; insan kaybetmek ve kaybedilen kazanımı en zor olan kayıptır.
Önemli olan karşılıklı değer kaybına uğramadan hassas davranabilmek ve devam edebilmektir.
Vefayı,özveriyi harcamadan kıymet bilmektir.
Hayat öykülerimizde bazen ne kadar özveride, fedakârlıkta bulunursak bulunalım, uğraşımız karşımızdakinin algısı kadardır.
Bakmakla, görmek arasındaki yetiyi maalesef kaybetmişlerdir.
Bilmezler ki hesapsızca kaybedilen, gün gelir ansızın dirilir.
İnsanları; sizde özel kılan sizin ona giydirdiğiniz değerler, yüklediğiniz anlamlar,sevginiz ve enerjinizdir.
Duygusal bağınızı kaybettiğiniz her şeyin zamanla ne kadar sıradan olduğunu anlıyorsunuz. Çünkü bunu anlamlandıran sizlersiniz.
Asla dediklerimizden ne haklı vazgeçişler ve kabullenişler yaşanıyor.
Yaşadığınız ve yaşanmasına izin verdiğiniz ne varsa ağrısını, sızısını zaman içersinde öğüterek yüklendiklerinizden ancak kendi içsel gücünüzle yine geride siz bırakabiliyorsunuz.
Bazen affederek bazen de uyutarak.
Uyuttuğunuz her şey mutlaka evrilerek, dönüşerek sizi daha güzel olana taşıyacaktır.
Ve muazzam bir hayat öğretisi kodlarımızda yer alıyor
Anlıyor İnsan Zamanla…!